Annie Kraaijkamp is al vanaf de oprichting vrijwilliger bij voetbalclub FC Engelen. “Ik ben eigenlijk met de club getrouwd,” zegt ze zelf. Toen haar man Evert in 1971 een van de eerste spelers werd, nam Annie al snel de zorg voor de kantine en de was van de shirts op zich. Tot op de dag van vandaag is ze nog altijd minstens drie keer per week op het sportcomplex te vinden. Op donderdagochtend wachtte deze toegewijde vrijwilliger een bijzondere verrassing.

“Ach, ik zie het nu pas… waarom?” Het duurt even voordat Annie het doorheeft, maar in het washok van de club staat een splinternieuwe wasmachine voor haar klaar. Een groter en energiezuiniger exemplaar dan de vorige, met ruimte voor negen kilo vuile shirts in plaats van zeven. “Ik ben er helemaal door overrompeld. Ik sta niet zo graag in de belangstelling,” fluistert ze, zichtbaar beduusd.

Toen Annie net bij de club begon, was er slechts een houten schuurtje waar spelers zich moesten wassen in een varkenstrog. Die tijd ligt inmiddels ver achter ons: het huidige sportcomplex is van alle gemakken voorzien. Met de komst van kunstgras werd haar werk bovendien een stuk lichter. Waar de tenues vroeger nog onder de modder zaten na een wedstrijd op natuurgras, is dat nu nauwelijks meer het geval. “Het wordt niet echt vuil meer. Vroeger moest je alles nog schrobben,” vertelt ze.

Het grootste verschil met toen? “Echte clubmensen zie je bijna niet meer. Niemand is meer zo gek als ik.” Veel verenigingen hebben moeite om vrijwilligers te vinden, maar Kraaijkamp blijft trouw. Drie keer per week loopt ze met haar rollator naar de club. Op zondagochtend is ze er al om half negen om als gastvrouw scheidsrechters en tegenstanders te ontvangen. Rond vijf uur, na de schoonmaak, gaat ze weer naar huis. “Als je 91 bent, kun je het zware werk niet meer doen, maar er is altijd wel iets op te ruimen.”

Stoppen met haar vrijwilligerswerk voor FC Engelen zal ze nooit doen. “Ik ben getrouwd met deze club, ze moeten me hier naar buiten dragen.” En met de nieuwe wasmachine is ze ook blij. “Ik hoop dat ik er nog lang plezier van heb, dat ik nog lang kan wassen.”

Bron: Omroep Brabant